A escola (II)

Que dicía o outro día que  este ano andaba todo o mundo medio tolo co do exame de fin de curso. Non sei ben porqué, porque a min  mo contaron bastante clariño. Este exame é para ver se temos algún defecto. Algún agochado nun sitio escuro onde o mestre non teña chegado antes, supoño. Porque se non, menuda gracia, que lle deixen a unha coa cousa esa defectuosa ata que faga o exame.

Porque a min non me consta ningún defecto que non coñeza xa todo o mundo.

Ó mellor o conto ven porque o ano pasado eramos tan poucos que decidiron xuntarnos este curso nunha soa clase os da profe Clara máis nós. E agora creo que somos de máis e os defectos se notan menos. Que se nos vai a man. O malo é que a cousa xa non ten remedio, porque á profe Clara non se lle viu máis o pelo. Debeu escapar de so pensar na desfeita que se nos viña enriba. Ela xa non tiña boa cara o ano pasado, así que algo debía sospeitar.

Somos tantos que o profe se volve tolo berrando detrás de nós. O lóxico é que algún defecto noso se lle escape. El di que cando se berra non se escoita o importante, pero iso deberon explicarllo a el con berridos, porque non lle quedou nada da lección. Sempre empeza a clase con ganas, sorrindo e coa pizarra dixital, que unha xa non sabe se vai á escola ou ó cine. Pero tamén acaba sempre igual. Enfadado cos rapaces do fondo, que rin sen saber ben de qué. Supoño que a eles o exame vailles sacar bastantes defectos.

Os días peores son cando manda facer un exercicio e logo nos pide as libretas para corrixir. Marcha con todas elas que non lle caben no maletín. E alá vai coa cremalleira do seu bolsón acesa, abaneándose como un bailarete polo patio cara o seu coche. E ó día seguinte volve coas libretas cheas de marcas vermellas e a metade da clase a pasa cantando o nome dos rapaces e devolvéndolle os exercicios. Como non pode calar, sempre ten algo que dicir a todos.

“Moi ben”, “atento ás tiles”, “hai que se fixar nos detalles” ou o seu favorito, “teríate posto un dez, pero o presentaches con tantos borranchos que non puiden, a ver a próxima”. E mentras reparte as libretas, os que esperan empezan a falar e a rir, e volta a empezar cos berros e coas risas. Así é normal que os defectos queden agochados entre tanto rebumbio e que teñamos que facer un examen para que nolos saquen á luz. Para ordenar e distinguir o que antes se vía claramente.

Advertisements

A escola (I)

Todo o mundo toleu cos exames de fin de curso. Non cos exames de fin de curso, cos exames de fin de cursos, así, en plural. Porque hai exames de varios cursos, para repasar o que aprendiches, será. Di a miña nai que non me meta, que destes exames é mellor non falar nin opinar, que son exames pero que tamén son algo máis que non acabo de entender. Porque os exames e a escola son un xeito de mandar facer algo ós demáis.

E como cando uns mandan noutros ir á escola. Hai quen di que non lle gusta a escola, que soen ser os nenos. E hai quen di que á escola hai que ir, que son os pais e as nais. E como mandan os pais e as nais, pois os nenos vamos, qué remedio.

Logo estamos a miña amiga Alba máis eu. A nós gústanos ir á escola e non nos gusta. Gústanos para estar xuntas, para aprender cousas novas e para estar coas outras nenas. E non nos gustan os exames, os berros que pegan os nenos cando xogan ó fútbol e que furen contra nós e logo digan que foi sen querer. Non nos gustan a rexouba que se monta nos cambios de clase e non nos gusta que os profesores berren. Gústanos xogar ó baloncesto e inventar bailes novos, falar tranquilas se nos peta e escoller a mellor mochila do patio. Gustame beliscar na merenda de Alba, porque sempre trae bocatas de Nocilla. E rir e escoitar rir. Cando quedas na casa podes ver todos os episodios das Super Espías da Moda e a Pandilla do Centro Comercial, e ata os debuxos que lle gustan a Brais, os dos Mutantes da Prehistoria, que xa me dirás como vai mutar ningures na prehistoria, se non había nin laboratorios, nin raios X, nin química nin nada que se lle pareza. Pero ó cabo dun tempo faise aburrido. Os debuxos son sempre os mesmos e xa me sei os diálogos de memoria. Xa non sei como sentar e poño as pernas arriba, as mans abaixo e a cabeza no medio, e logo dou volta e poño a perna esquerda no asento do sofá e a man dereita no chan e a outra perna noutro lado e o resto do corpo onde caia. E boto de menos ás miñas amigas.

Non sei porqué non preguntan isto nos exames, se a fin de contas é máis importante que saber por onde saen os ríos e onde van, e se son grandes pola metade do camiño ou fracos no principio. Se basta con mirar para o regato para se decatar de que gordo non vai estar nunca nin por moito que chova. Ou que manden facer contas de cousas que non existen e que non lle importan a ningures máis que ó profesor, que é un tolo das matemáticas e que debe contar ata os pelos que ten na barba.

hipo

Poño esta imaxe dun hipopótamo porque di Alba que así fago eu cando lle miro o bocata. É unha esaxerada pero como é a miña amiga pois lle fago caso.

Conto de Nadal

Xa case termina o Nadal e eu aínda non empecei a pasalo ben. Todos os anos  é o mesmo. Teño un montón de plans, de proxectos que vou desenvolver coa chea de días que quedan por diante.

Primeiro hai que descansar un pouco da escola, que as vacacións as dan cos folgos xustiños. E cando vas empezar a facer cousas, resulta que xa é Noiteboa. E se aínda non o é, pois mamá ten que comprar os polvoróns e o viño da cea.

Veña a cociñar ela e mamá. Cabrito asado no forno, marisco, o caldo,… Deben crer que ven un exército a comer esa  noite, porque sempre fan comida para cen persoas polo menos. Veña a poñela mesa, veña a poñelo belén, veña a traer aceite, turróns, patacas, tixolas. Non dan feito e acaban sempre dos nervios, cos mandilóns cheos de fariña, as facianas cheas de suor e as mans inchadas e vermellas como luvas dun paiaso.

Mentras cociñan papá queda agochado, á espreita de avisar de que vai sair a dar un recado. Probiño. Obrígame a quedar na casa porque cre que non sei que vai mercar os agasallos. Por favor. Pero se o sabe ata Brais, que pasa o Nadal mirando debuxos na tele e está convencido de que un ano van vir visitalo as pantasmas do pasado, presente e futuro. Por riba, cando chega papá, faino sempre co tempo xusto e di que vaiamos a casa de Alba.

Logo a cea e os agasallos, que se o Apalpador, di mamá, que se Papa Noel, di a tele, que se o neno Xesús, di a avoa, ou que había que esperar ós Reis Magos, di papá. Deben pensar todos que son parva ou algo así. O importante é que traian o que eu pedín, e logo que veña por correos, se queren, qué máis dará?

Ó día seguinte a comida de Nadal, na aldea, cos curmáns e curmás. Hai que marchar alá co coche cheo de bolsas de comida, como se non tiveran no campo.

Chegamos e as nosas bolsas quedan perdidas na cociña. Nós cremos que temos cociña, pero iso é porque non temos a cociña da aldea. Iso sí que é un lugar onde cociñar e onde vivir, porque é grande e está sempre chea de cousas. Chourizos colgando, lumes ardendo, potas gurgullando, cheiros, arumes e risadas, as tías falando sen parar e os tíos cortando pezas de carne e fumando na porta. O obradoiro de Papa Noel onde fan os xoguetes debe ser algo parecido, pero sen o cheiro a bacallau, que non o soporto.

O incrible é que logo van comer e non paran ata a noite. Os nenos sí paramos, erguemos da mesa e vamos xogar cos agasallos do día anterior, pero os adultos quedan na mesa, comendo, rabuñando os platos, bebendo licor e café, fumando e falando con berridos de política, de fútbol, de colleitas, todos moi enfadados e no segundo seguinte rindo coma parvos e mirándose á cara acesa uns ós outros. Tanto berran e tanto rin que so recollen a mesa despois de continuala comida do mediodía ata a noite. E porque non poden comer e durmir ó mesmo tempo. A esto o chaman pasar o dia en familia.

En familia o paso eu coas curmáns mirando os seus whatsapp nos seus teléfonos móbiles e rindo coas cousas que contan das súas amigas e dos noivos.

Cando marchamos de volta á casa hai que descansar polo menos outro día enteiro despois do enchente. Di mamá que ten que lle dar ó corpo a oportunidade de dixerila comida.  O que non entendo é porqué gastas máis enerxías en dixerila comida que a que che dá comela.

cabrito-asado

As eleccións

Menos mal que xa pasaron as eleccións. Non porque teña nada contra que a xente elixa o que queira, que va. Ó contrario, eu penso que hai que seleccionar e escoller o máis que un poida. Debera haber elección de merenda, e non apandar coa que lle meten a unha na mochila polas mañás. E elección de roupa, e  non ter que aturar a mamá perseguindome pola casa cuns pantalóns e un xersei aburridísimos e máis feos que os berridos que dá polas escaleiras arriba. E postas a falar de berridos, escollo que non haia gritos á hora do almorzo. Se preciso de máis tempo para tomalo leite non é miña culpa máis que do sistema. Pois que o cambien.

O caso é que o malo de todas as eleccións é que sempre queda alguén descontento. Se escollo un bocata de Nocilla a pobre avoa vai levar un desgusto porque non o levo de xamón. E é que  ela non entende que eu prefira pór Nocilla no pan antes que o xamón. Mira para o bote como se levase veleno e logo ponse a dicir mirando para min que non hai xamón como aquel. Tráenolo meu curmán metido nun plástico todo apretado, con chourizos e salchichóns e viño, e a miña avoa gárdao todo e mírao como se fose ouro. Eu non digo que non estea bo. A min gústame moito o xamón do meu curmán, pero habendo Nocilla, qué queres que che diga?

E no caso da miña avoa queda aí a cousa, que cando é a miña nai a que anda detrás miña para que non leve pantalóns curtos á escola ou que saque o chandal, ata que non o consigue, non para. Iso non é democracia nin é nada, porque a roupa é miña e o corpo onde se pon a roupa tamén, así que non sei porqué ten ela que se meter.

Deberan inventar unhas eleccións onde quedara todo o mundo contento. Onde eu puidera levar á escola un bocata de Nocilla e de xamón, e a miña camiseta da sorte e unha blusa que lle guste a mamá. Ou que non pasara nada disto e non lle parecera mal a ningures. Pero creo que hai xente que si non se sae coa súa non para nin queda contento. Non todo o  mundo é como a miña avoa, que despois de falarme do xamón, do curmán e do porco, me prepara o bocata de Nocilla, envólveo e dime “anda, que non se entere a túa nai”.

bocadillo_de_jamon

Empeza o cole

Pois sí, pois xa empeza o cole. Non houbo ocasión doutra cousa, xa que, como sempre, a min non me preguntan nadiña. Chega un día de agosto que me avisan de que dentro de non sei cando que vou ter que acostar cedo, que acabouse facer o parvo todo o día, que deixarei de estar a monte… Pois mira ti qué ben, que planificadiño e que ben pensado o teñen todo.

Estes días andan por aí dicindo que veñen nenos de fóra e que non son de aquí. Non como os do verán, que veñen de fóra, pero que casi todos son de aquí. Ou polo menos iso debe ser, porque os hai que se comportan como se foran de aquí de toda a vida.

Pero estes outros non, estes novos que veñen non son nin de Madrid, co que non sei qué idioma van falar e se nos van entender, e eles a nós. Por riba, di don Manuel que lles van dar cartos pola cara, pasando fame tantiña xente como hai aquí. Eu non entendo ben iso, porque había pouco don Manuel dicía que neste pais ninguén pasa fame, e que ser pobre en España era como ser rico noutros países, que depende do que queras comer, que serás pobre ou non, pero que fame non hai.

Dende logo que fame eu non paso, porque cando chego da escola, a avoa tenme feita a comida a Brais maís eu, e pola tarde, cando llo digo, prepara un bocadillo ou lle roubo galletas da despensa e se me pasa a fame. O que quero dicir é que non paso fame durante moito tempo, vamos, que sufro eu tanto como calquera.

A min non me parece mal que lle dean cartos á xente, pola cara ou polo seu esforzo. Que eu saiba, os cartos nunca se deron polo esforzo que fai a xente, porque se fose así, eu sería millonaria e tería cartos para mercar todos os patíns que quixera, e os cromos, e non tería que andar con cara de boa a pedirllo a mamá.

Ademáis, o meu pai díxolle a don Manuel que tiña razón, que había que darlle cartos a todos os de aquí antes que ós de fóra, todos en igualdade en condicións. Que todos os de aquí que lle rebentaran a casa, mataran á súa familia, escaparan do seu país pola guerra, cruzaran Europa para chegar ata aquí, a eses españois tamén había que darlle cartos. Que non podía ser que os de fóra leven as cousas antes ca nós.

Non sei porqué, pero don Manuel dixo que o pai non tiña nin idea do que dicía, que era un ignorante, mirouno como se acabara de chegar de marte e logo marchou cun bufido. E logo a miña nai mirou ó meu pai como se acabara de pegarlle unha labazada a un cadeliño e marchou tamén. Eu quedei co meu pai, porque nin marte nin cadelo, pero deume peniña, e pensei que el sí que merecia cartos por como o miraba a xente.

UKLA2013-00051

Cómo facer bocadiños

Hai xente que cre saber como facer bocadiños. Pensan que basta con coller duas rebandas de pan e meter no medio queixo ou chourizo. E se queren facelo rico métenlle Nocilla. E así andamos con tanta ignorancia. Un bocadillo rico de verdade ten ciencia e necesita coñecemento.

E non hai sitio onde haia máis coñecemento que nun chino. Eu non sei vos, pero cada vez que entro nun chino alucino. Alí hai bolsos, maquillaxe, radios, cravos, martelos, toallas, cortiñas, zapatos, reloxios, tixolas, tixeiras, armarios, espellos, cromos, pilas, revistas de pintar e crucigramas, caixas, lápices, marcos, … calquera cousa que exista, ten unha mostra nalgún chino dalgún lugar do mundo. Porque se non hai algo no chino que tes preto da túa casa, so tes que ir ó que está un pouco máis lonxe e alí o tes. Esa parte non sei se o terán coordinada os chinos entre si, pero o que non se pode negar é que as cousas son así. Non hai nada que non podas atopar nun chino.

Os chinos son o internet das persoas que no teñen internet. Se non tes internet porque non che interesa, porque non podes ou porque non che deixan, non te preocupes, porque no chino podes atopar o que outros buscan na rede. É o caso dos bocadillos. Se buscas cómo facelos, pois basta con ir a un chino e fuchicar por alí a ver qué atopas.

E a miña nai, que sí que ten internet, pero prefire usalo chino, atopou isto de aquí:

IMG-20150608-WA0002Ti dirás que menuda parvada, pero tes que entender que a miña nai xa ten internet no traballo e non lle gusta andar a trebellar nel cando sae. E estes trebellos son a porta ó bocadillo perfecto. Unha vez que tes feito un bocadillo vulgar colles un destes tarecos. Por exemplo, o que ten forma de estrela. Digo este porque é o favorito de Brais, que foi o encargado de facelo bocadillo corrente. A parte creativa quedou para min.

IMG-20150608-WA0004E aí estou, sendo creativa coa estreliña. Hai que facelo ben e empezar pola esquiña do bocadillo, para aproveitalo ben. Se non vos saen polo menos catro minibocadillos de cada un enteiro é que non o facedes ben. Mellor parade e ir buscar outro xeito de pasalo rato. Iso sí, primeiro recólleo todo ben e pensa nalgunha escusa por se che preguntan os teus pais qué fan todas esas tiras de pan e mortadela tiradas por aí. Se es un irmán pequeno, non teño que dicir máis.

IMG-20150608-WA0005O resultado final debera ser como este, máis ou menos. Tampoco esperes facelo tan ben coma min á primeira. Hai un truco moi bo que consiste en cortalo pan primeiro e logo meterlle dentro o chourizo ou o lombo. Iso sí, procura ter un pouco de xeito, que para todo hai que valer.

IMG-20150608-WA0006O do palillo xa é un adobío particular meu. Parece unha parvada, pero lle dá moita consistencia ó resultado fiinal. Para todo hai que saber.

Peperete

Teño que avisar, antes de nada, que me obrigaron a cambiarlle o nome a esto que vou escribir. Polo visto, non podo dicir a palabra “gominola”, porque “gominola” pertence a uns señores que non lle gusta que lle anden a tocalas palabras e que as use calquera que non sexa de confianza. E eu non quería empezar esta páxina levándome mal con ningures, así que non vou dicir “gominola” para me referir a como se fan as gominolas. En lugar de “gominola” vou dicir “caramelo”, “lambetada” ou “peperete”.

E iso que esto de lle chamar peperete ás gominolas non deixa de ser un pouco raro, pero, se o pensas ben, peperete mola. A miña avoa ás veces chámame a min ou ó meu irmán Brais peperete. Sobre todo cando nos vestimos elegante ou cando saímos de bañarnos, e a min faime gracia. Creo que é desas palabras que hai que dicir máis. Comer máis gominolas e dicir máis peperete.

O caso é que os meus pais decidiron que ían deixar de comprarme os peperetes de goma e azucre con forma de oso, de plátano, de dentes, de corazón, de botella de cocacola, … Pódese dicir “cocacola”? Esto está empezando a poñerme nerviosa. Entre os meus pais, que non deixan de amolar co dentista, e isto das palabras prohibidas, semella que escribir non é simplemente contar cousas.

O caso é que, a cambio de non comprar peperetes, explicáronme a min a Brais como facelas na casa. E para qué quererei eu facer na casa o que podo comprar na tenda? Pero creo que xa dixen que non me gusta discutir parvadas, así que lles deixei explicala cousa:

O primeiro, colleron o cazo de quentar o leite e lle botaron dentro un sobre de xelatina de amorodo e dous pequenos dos que non teñen sabor. Logo encheron unha botella, das de auga de plástico, case enteira, e a botaron no cazo tambén. Dixeron que viñan ser uns 200 dos 250 dos litros que trae a botella. Eles o saben ben. E por último botaron unha cantidade de azucre que non tiña medida. Esta xente é un pouco esaxerada, pero se digo que botaron unhas quince culleradas sopeiras de azucre na pota non minto nadiña. Trescentos quilos dixeron que facían falta. Mira que a min me gusta o azucre ata en mancheas, pero aí se pasaron un pouco, creo eu.

E logo ven  a parte aburrida, porque hai que estar movendo este cazo durante bastante tempo, sen deixar que ferva. E co lume posto, claro, se non, non sería difícil. A min pareceume que foron unhas tres horas, pero eles dixeron que foron dez minutos. E mentras papá lle daba voltas á mestura, mamá explicoulle a Brais que tiña que mollar a punta do dedo con aceite de oliva e pasalo polos moldes de plástico que mercaron nos chinos. Esto é unha porcallada, porque pasaron o dedo por cada cachiño do interior deses moldes, enfoulárono todo que daba noxo miralo. E o peor foi que botaron o interior do cazo neses moldes emporcallados.

E vale que Brais o emporque todiño, que é un neno pequeno. Pero é que a miña nai ría que escangallaba. Antes de botalo, o meu pai non quería quedar atrás facendo cousas raras, así que colleu unha culler e púxona mirando para arriba sobre a pota. E non sei ben qué fixo, que saiu unha capiña lene e moi finiña de peperete pegada á culler. Colleuna cos dedos e meteuna na boca despois de dicir se quería. Hai que ser porquiño.

Cando quedaron satisfeitos de facer estas cousas colleron os moldes dos chinos e os puxeron enriba da paneira e dixeron que había que esperar a mañán. E ó día seguinte sacaron os chuches, que por suposto non probei. En realidade probei un, que sabía igual que os da tenda, coa diferencia de que non vou coa miña amiga Alba a compralos, nin saio á rúa, nin decidimos cal comprar, de qué forma, nin cantos, ou se comprarmos toblerones ou lambetadas, nin comentamos as super espías secretas da moda, nin a clase nin os deberes nin falamos de nada. Vamos, que poden quedar eles cos peperetes caseiros, que, por riba, son máis sans, Peor non podían ser.

gummi-bears-245027_1280